Haas(t) in de sneeuw. Waar ben je als expat/repat naar op zoek?

FacebookLinkedInTwitterEmail

hut in sneeuwNederland is klein, dus vertrekken we. Zo vertrok ik tijden geleden voor zeven jaar naar Afrika en zo vertrok ik begin maart voor een weekje sneeuw naar Noorwegen. Wederom bereidde ik me gedegen voor en leerde ik op een plastic baan in Gouda langlaufen. Omhoog, omlaag, remmen. Daarna pakte ik mijn rugzak en stapte met R. in het vliegtuig en vervolgens op de lange latten. De sleutel van De Noorse Toeristenvereniging (DNT) zou op de route hutten voor ons openen waar droog brandhout, enorme voorraden voedsel en zachte bedden op ons zouden wachten.

Dus zo liep ik in de sneeuw achter R. aan, een spoor van berkentakken wees ons de weg naar de volgende hut. Reikhalzend kijk ik langs de takken, of ik de hut al zie. Is er al een puntje van een schoorsteen zichtbaar? Zoveel kilometer gedeeld door zus tempo, dan zouden we er toch al bijna moeten zijn? Zie ik daar misschien al een bordje? Zal ik een kopje soep maken als we aankomen of liever een warme chocomel?

He he, we gaan eindelijk om die rots heen, nu zal de hut toch wel te zien zijn? Nee, nog niet …. Bij de vorige hut hadden de laatste gasten helemaal geen water achtergelaten, mopper, mopper. Zal er nu wel wat zijn of moet ik eerst weer sneeuw smelten? Misschien zijn er wel andere mensen al in de hut en hebben ze de kachel al aangemaakt, dat zou lekker zijn.

haas in sneeuw

Opeens staat R. stil en ik stop net op tijd om niet over zijn skies te struikelen. “Kijk, die sneeuwhaas is hier naar links gegaan.” O ja, we zien al een tijdje het spoor van een haas, die het blijkbaar prettig vindt om ook het spoor van de takken te volgen. Tot hier dus. Hier verdwijnt het hazenspoor tussen de berkenbosjes. We kijken naar de diepe sporen die de hazenpoten achtergelaten hebben. Ik ruik de frisse lucht in mijn rechterneusgat en merk dat het linker dicht zit. Ik voel de wind op mijn wangen en de warmte achter mijn skibril. Mijn benen staan stevig op mijn skies. Ik hoor de stilte van een landschap waar in de verste verte geen autoweg is. Ik zie R. genieten.

Hoezo haasten naar de volgende hut?

eenminuutstilteEen minuut oefening de zoektocht naar je eigen “hut”

Waar was je naar op zoek in jouw “hut” in het buitenland als expat, Nederland achter latende?

Nu als repat terug in Nederland, Wat zijn je verlangens, wensen en angsten denkende aan je nieuwe “hut’?

Kun je één minuut je aandacht richten op wat je nu ziet, hoort, ruikt, voelt? Klik op de bel hier rechts voor één minuut stilte.ga door

Ps

Ook de dagen na de sneeuwhaas lukte het me om te beseffen: de hut is waar hij is. Ik ben waar ik ben. Sta ik stil dan sta ik stil. Zet ik een stap dan komt de hut vanzelf iets dichterbij. De “hut’” en het pad erheen is mijn keuze.

In het vliegtuig terug lees ik in Zen als levenskunst van Margrit Irgang: “Er is nog een antwoord van de oude zenmeesters op de vraag wat zen is. Het luidt: ‘Ga door!’”

Wordt vervolgd.

Hanneke Dijkman, New Options

Ga door!

knop werkgeluk weekend